Een essay.

Of toch iets anders.

Ik ben een zintuiglijk mens. Ik ervaar de wereld door wat mijn zinnen me vertellen. Op de tast. Net als jij. Voorbeeld: gisterenmorgen verliet ik vrij vroeg mijn huis, en halverwege de weg naar de bushalte wist ik niet meer of ik mijn deur op slot had gedraaid. Maar ik wist wel dat ik de koude sleutels met wat wringen uit het slot had getrokken, dat gevoel in mijn vingers en pols. En het geluid wat dat wrikken had gemaakt in de nog verder stille ochtenduren, dat herinnerde ik. Dat vertrouw ik. En dus moest de deur op slot zitten. Van alle vijf (of toch minstens achttien voor de wetenschappers onder ons) verschillende zintuigen waarover we als mens beschikken, heb ik de hechtste band met mijn gehoor. Mijn luisteren.

Die band vertoont zich ook in mijn theatermaken. Ik luister liever naar scènes dan dat ik ze zie en dat fascineert me mateloos. Tot dit onderzoek kon ik die fixatie alleen uitleggen in abstracte gevoelstaal. Er zit iets. Maar wat? De afgelopen maanden heb ik gepoogd dat moment van ervaren concreet te maken en om te zetten in handvatten voor de vloer. De vijfdelige podcast die daar is uitgerold, is hieronder te beluisteren.



Een zinnespeling is tot stand gekomen met hulp van Ruth Benschop, Frank Mineur, Joost Horward, Paula van den Bosch, Sander Ruijters, Gerard van Kuil, Patrick Vaessens en Heddy Cheung. Duizendmaal dank. Al het bronmateriaal, alle videos en alle links zijn hieronder te downloaden.